Yolcuydum Bana Her Bakışına

büyümeden ölürdüm saçların güneşli park sabahıyken kendiliğinden önümde bulurdu açık denizler yitikliğiyle olgun bir sevdaya konu olmak şansını istanbul herşeyi herkesi unutmuş gibi dururdu koynunda bakışlarımızın kollarım asırlık surlar kadar eski sanırdı gözbebeklerim seninle dolduğu an kapı kapı kimi görsem sarıp sarmaladığımı demek özlemek olmasa tarihte olmazdı şehirlerin kirli birer aynası yüzümün dünyaya dönük oluşu olmazdı demek özlemek olmasa her acı bir diğerinin aynısı yanaşacak bir kıyı arardı iç ezgilerim yeşilköy ışıklarından yüz bulamazdım karşı kıyılar kayıp kendimin üstünü kendim çizerdim beni defterinden silecek birini bile bulamazdım evlerin içi boğuk çılgınlık senden vazgeçmemek kadar rutin yanılmaktı belki de düşleri seferber etmek son bir bilete bağlamak tüm umutları son trende seni göreceğimi sanarak bomboş o vagonun kırık koltuğunda yanılmaktı kanadı kırık hesapsızlıklarla boğuşmak eğrileri ıhlamur kokulu bir çizgiydi yaşamak banliyö trenlerinde yine yoksul çocuklar üşüyor seni bugün burada kaybediyorum dışarda kimseye aldırmayan bir karanlık hiçbir balkonda çiçek yok çamaşırlarım is kokmuş bakımsız bir yalnızlıkla yağmalanmış üstümüz başımız seni bugün burada bitiriyorum ben hiç durak atlamam yolcuydum bana her bakışına arıya gitmesin diye ömrümün tek anlamı ben hiçbir sonu aceleye getirmem senden olmasa da sensizlikten olsun ağır aksak kendi denizime dönüşüm kıyılarına gömülüşüm kendi hayatımın sen sularında vaktimi kaybettim tüm vakitler sensizdir artık