Yollar Ayaklarıma Dolanırken

akan bir yoldu gece içimdeki aydınlığınla koşuyordum küçücük evlerde umutlar ezik ağlamaklı sesleriyle insanlar kirli pencerelerde korkarlarken kendi somurtkan yüzlerinden seni bıraktığım yerden uzaklaştım bulutlar akşamın ilk soğuğuyla meşgul ben uzaklaştığım siluetinle son vapura taşıdığım acıyla sonsuzadek susayacağım o anın ağırlığından... yüksek tepelikleriyle istanbul üstüme gelmese böyle seni benden ayırdığına inanmazdım gözlerinin dargın dalgınlığında kirpiklerine asıldığımı yazmazdım şiirlerimin sayrılıklı ünlemleriyle şimdi ağzının kıyısından çaldığım ıslıkla sık sık rahatsız ediyorum utancını yalnızlığımın uzağında da olsan çocukluğumun benimle olmana ihanet edemezdim birlikte kucaklaştığımız güneşli kıyısıyla tatlı bir sancının... yanım yörem yarın kaygısı yoğunluğu yorgun sirenlerle bulanırken düş izleri toptan susmalarla yanıtlıyorum yorgunluğunu kaldırımların sanki bendim akşamın güneşli öykülere küskünlüğünün nedeni ve sanki nerde buğulu bir göz görülse bizim yarım kavuşmamız birbirimizdeki kimliksiz özlemlere ki yollar ayaklarıma dolanırken düştüğüm sensizlikte yalnızlığımı bile kıskanıyorum... yanımda üşüdüğün anlar gibi mutsuz uzağımda durduğun anlar gibi yurtsuzum...