شمارهٔ ۱۲۰

آمد رسول یار و شدیم از جفا خلاص از هر بلا شدیم به لطف خدا خلاص دام بلا اگر خم آن زلف دل گشاست یا رب دلم مباد ز دام بلا خلاص ماه از کمند زلف تو بیرون نمی رود در حیرتم که چون شده باد صبا خلاص زاهد بیا به حلقه مستان سینه صاف تا از نفاق شوم شوی هم چو ما خلاص واعظ گرفتم آن که می است و هزار عیب اما چه خوب می کندت از ریا خلاص آتش بنوش و وسوسه عقل را بسوز شاید از آن مرض کندت این دوا خلاص عشقم گداخت با نظر کیمیا اثر تا گشتم از کدورت دل چون طلا خلاص چون شمع تا دلت نشود با زبان یکی کی می شوی ز ننگ خودی از دعا خلاص با خون دل بساز که با صد شکفتگی سازد قناعتت ز غم کیمیا خلاص مغرور خودپرست یقین رستگار نیست منصور از آن نگشت ز دار فنا خلاص درگاه غیر حاجب رزق مقرر است زاین در نمی شود ز گدایی گدا خلاص شکر خدا که همت مجذوب و عقل من از هر بلا شدند به یمن دعا خلاص