Zaman(sız)lık

Zamansız bir dokunulmazlığın girdabında Kanayan kelimelerimin celladısın yâr !... İntiharlar hâkimdir yitik duygularıma Sebepsiz çığlıkların apansız yükselişlerinde. Nefessizlik hücum eder ey can Suskun kalmaya adanmış mazlum yüreğime.. Âmâ olup ta karabasanlarda fer fer açılan gözlerim Vakitsiz kaçışlarının ardında boğulur yaşlara. Çileyi sevda diye katıp ta kırık kalbime Aşk'ın yoklukla varlık arasında kalışıyım. Harcanan sözlerimin nafile tükenişleri Kurulan cümlelerimin devrik duruşuna sebep !.. Ey yâr! Ya Habîb! Deli deli esme yüreğimin yamaçlarına Divane dolaş ta, âvâre olduğuma şad olayım Sür beni hasret ülkesinin Mecnun çölüne Susuz kalmaya alışkınım zaten izbeliğinde.. Kızgın güneş altında defalarca alazlanmak misali Yana yana dolanıyor ve tutunuyorum ışığıma. Biliyorum; seni terkeden kalbim beni de terkeder mutlak Bağlanmaya mecalim ve umudum yok lâkin... Üstâdı oldum ey; sevgiliden gam yemenin ! Talebelerim bir kaç mısradır yolunu kaybeden... Yolunu bulmuş ta değilim ya ben; hoş! Vurdum kimi öksüz duyguyu senin sırtına Ağırlığını taşı da, taşı sonra kendi kalbini. ... Zamanı terketsem, sensizlik bir zamansızlık esasen Yine esirinim o hâlde yâr, sensizlikte senin. Bu çırpınış, bu vaveylâlar niye ulaşmıyor sana ? Lâlliğim sadece sana mı yoksa ? Ahh ahşaena!!! Anladım ki içinde, ben kendi içimdeyim... Şehlâ duygularla kendimi avutuyorum anca Bu kadar söz söylemenin anlamı ne ? Kurduğun cümleyi çıkar da karşıma Yapabildiğim tek şey; hiçliğime sunduğum bir tümce Olabilsin madem manidar... Zincirlere vurulmuş gibiyim dehlizinde Hadi özgür bırak ta beni, ben beni bulayım bundan böyle Yoksa, yoksa ahşaena; kayboldum loşluğunda Benim bile olmadığım hücrelerde (?) Bırak bu zaman, bu zamansız ve bu zamansızlık Burada zamanlansın Sen hapsol kendi karanlığına