شمارهٔ ۲۶۴
م مشتاق اصفهانی
0
Altın Yaprak
به کف پیاله به گلشن روم چسان بی تو
چه خون چه باده چه گلخن چه گلستان بی تو
چه گلبنی تو که هر سو برد سراسیمه
دلم چو طایر گم کرده آشیان بی تو
چه گل ز وصل توام بشکفد مرا که گذشت
بهار عمر به بی برگی خزان بی تو
بیا که با تو مرا زیستن دمی خوشتر
هزار مرتبه از عمر جاودان بی تو
من از غم تو کشم خون تو با حریفان می
چنین تو بی من و من مانده ام چنان بی تو
چنین که جوشد ازو خون چو خاروخس چه عجب
به سیلم ار دهد این چشم خونفشان بی تو
نیامدی به کنارم تو و از آتش شوق
چو شمع سوختم و رفتم از میان بی تو
ز نقش پا نشناسد کسم که از خواری
برابرم به زمین کرده آسمان بی تو
چه داند آنکه ندیدست ترکتازی سیل
به من چه می کند اشک سبک عنان بی تو
بیا ز لطف و ببین بی قراری مشتاق
که دیگرش نبود طاقت و توان بی تو
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş