شمارهٔ ۲۶۵

نی طاقت وصلت مرا نه صبر در هجران تو وصلت بلا هجرت بلا ای من بلاگردان تو در یکدگر افتاده اند از بس شهیدان هر طرف جای تپیدن کی بود بر کشته در میدان تو تنها نه من گشتم خراب از جلوه مستانه ات چون سیل باشد هر قدم بس خانه ها ویران تو عید است و در خون می تپد از حسرت تیغت دلم برخیز و قربان کن مرا ای جان و دل قربان تو گردم گرفته دامنت امدادی ای باد صبا شاید به دامانی رسم دست من و دامان تو لب تشنه تا کی داریم بس قطره این دانه را ای ابر رحمت سوختم از حسرت باران تو زاندوه بیرون گشته ام یارب درین میدان بود تیغ قضا خونریزتر یا خنجر مژگان تو گر سر به تیغش افکنی حاشا ز حکمت سرکشد مشتاق دارد چون قلم سر بر خط فرمان تو زینگونه چون صرصر بود گر ترکتاز جلوه ات دانم چو گرد آخر روم بر باد از جولان تو