شمارهٔ ۳۰۶

خوش آن ساعت که بی خشم و غضب با ما تو بنشینی نه در دل عقده ای ما را نه برابر و ترا چینی چه فیض است از بهار لخت دل دانی کنارم را اگر یک ره پر از گل دیده ای دامان گلچینی نهادم پا به راه عشق تا آید چه در پیشم نه عقل آخراندیشی نه چشم عاقبت بینی ز هستی هرکه رست و یافت فیض نیستی داند که آن بیداری تلخی بود این خواب شیرینی به نیکان و بدان از ساده لوحی الفتی دارم نه زآن قومم به جان مهری نه زین جمعم به دل کینی مر پهلو به خار یا به خشتی سر نهم ورنه که شب های غمت نه بستری دارم نه بالینی نظر مشتاق دارد از غرور حسن آن مهوش به آن نخوت که بیند پادشاهی سعی مسکینی