شمارهٔ ۳۰۷

خوشا مستی و عشق نازنینی نه آیینی نه کیشی و نه دینی حذر کن ای زبردست از ضعیفان که دستی هست در هر آستینی ره ما تیره و هر گام صد چاه نه راه پس نه چشم پیش بینی چه آسوده است آن کز خلق گیتی نه مهری در دلش باشد نه کینی مکن از دیدنت منعم چه باشد زیان خرمنی از خوشه چینی نمیگردد شراب انگور صدسال اگر در خم نماند اربعینی وفا تخمیست در آب و گل ما نروید این گیاه از هر زمینی بیاساقی که مستی کیش عشق است برو زاهد چه دنیایی چه دینی شود تا نقش بروی اسم اعظم کجا شایسته باشد هر نگینی نه راهی در درون پرده مشتاق نه کس را از برون علم الیقینی