شمارهٔ ۳۰۵

نباشد آتشی سوزنده تر از آتش دوری دل کافر مبادا مبتلای داغ مهجوری چو فرصت رفت رو آوردن دولت بدان ماند که سوزد بر مزار تیره روزی شمع کافوری خمار حسرتم کشت از خیال وصل و حیرانم که مستی آورد هر باده و این باده مخموری ز رویت دیده ام ای مهروش پرنور چون روزن نمی بیند ترا چشمم ز حیرت آه ازین کوری وصالت لحظه ای و هجر عمری آه چون سازم که یکدم صحتست و از قفا صدسال رنجوری بیابان مرگ حیرت گشتم از وصلت چه حالست این که از نزدیکیت دیدم ندیدم آنچه از دوری خرابست این دلم تادیده آن طغیان اشک آری بخود هرگز نگیرد ره گذار سیل معموری کشم گر آه گرمی سوزدم مشتاق سرتاپا کسی چون من مباد آتش به جان از داغ مهجوری