Unutuş

çabucak unutsaydık ve telaşla.. ne kendimize, ne aşkımıza inancımız kalacaktı... I. elbette ki yalan silindikleri yağmurun düştüğü pencerelerde buğulu camlara yazdığım ismin elbet yalan şairin ölümüne çocukça ve dingin sevinir gibi peşine düştüğüm “tüm şiirleri”n. bir melek ne kadar ölürse, nasıl… o kadar ölürsün ancak ve öyle… II. hava durduk yerde kumral oluyor sade sadece her rüzgar çağırıyor adını yakmadığım için dolu mektuplarını hava durduk yerde kumral oluyor sade ve bilsen ben ne çok yoruluyorum ah rüzgarlar elbet bana yardım edecek yakmam için sevgilim ah onları; dolu… seviyorum rüzgarları ve hala ne çok ve biliyorum daha çok daha çok gerek bir cennet ne kadar yanarsa, nasıl… o kadar yanarlar ancak ve öyle…