شمارهٔ ۱۰۳
ن ناصر بخارایی
0
Altın Yaprak
مرا که نشوه روح از می مغانه توست
دماغ عقل تر از نغمه ترانه توست
نی ام چو عود که از چنگ یار می نالد
خروش من همه از ناله چغانه توست
نشان زلف تو آمد ختامه مسک
نشان اگر طلبی شبهه به شانه توست
از آن میان به کناری رضا دهم چو کمر
ازین میان غرضم لطف بیکرانه توست
بهانه ای که فضیلت بود نمی یابم
امید من همه بر فضل بی بهانه توست
به آسمان سر همت فرو نمی آرد
تنم که معتکف خاک آستانه توست
سمند فکر تو ناصر که تیز می رانی
به فارسی مثل از ضرب تازیانه توست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş