شمارهٔ ۱۵۲

تا دلی دارم من از دلدار نتوانم گذشت بگذرم از جان ولی از یار نتوانم گذشت هر سر مویی حجاب راه من گردد ولی از سر مویی قلندوار نتوانم گذشت بگذرم آسان من از هر در که باشد در جهان از درش آسان اگر دشوار نتوانم گذشت منکرم من زاهد زراق ازرق پوش را می کنم اقرار کز انکار نتوانم گذشت بر امید صافی یی افتاده ام در پای خم همچو دردی از خم خمار نتوانم گذشت بارها بگذشته ام از خانقاه و مدرسه وز در دیر مغان یک بار نتوانم گذشت کاروان باد می آید ز کویت مشکبار هست از آن منزل دلم در بار نتوانم گذشت تا سر زلف چلیپای تو شهد محراب دل کافرم کز حلقه زنار نتوانم گذشت