شمارهٔ ۱۷۲
ن ناصر بخارایی
0
Altın Yaprak
پای بیرون ز حد خویش نهاد
زلف تو سر از آن دهد برباد
بنده توست هر کجا سروی ست
بنده بسیار کرده ای آزاد
روی بنمودی و غمم بربود
زلف بگشادی و دلم بگشاد
گر چه مهرت ز ما برآرد گرد
هیچ گردی به دامنت مرساد
بر میانت چو گوهر آویزد
هر که را جوهریست چون پولاد
طمع خام من هوس می پخت
که دلم گردد از وصال تو شاد
دیدمت خود که از فراموشان
تا گذر باشدت نیاری یاد
من لبت در زبان نمی رانم
پای شیرین و بوسه فرهاد
عمر آن کس که سعی هجران کرد
باد همچو دلم خراب آباد
هر زمان در غم اوفتد ناصر
چه توان کرد طالع این افتاد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş