شمارهٔ ۲۶۰
ن ناصر بخارایی
0
Altın Yaprak
دیده بی روی تو تا کی رنج بینایی کشد
جان ما تا چند بی تو درد تنهایی کشد
در دماغم فکر زلف توست هر شب تا مرا
در چه سوداهای فاسد عقل سودایی کشد
باد می پیمایم اندر زهد نوعی کن مگر
چشم مست توام در باده پیمایی کشد
ز آب چشمم راز پنهان تو بر روی اوفتاد
عاقبت خود عشق بازی سر به رسوایی کشد
ناصر از شاخ رعونت هیچ سرسبزی مجوی
پای گل خار جفا از دست رعنایی کشد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş