شمارهٔ ۳۳۱

از مژه می زنم نمک بر جگر کباب خود خون رودم ز دیده کو نیست دمی به آب خود چون همه عشق را صفت بیخودی و خرابی است تهمت عقل می نهم بر روش خراب خود نعره زنان همی روم شب به در سرای تو هم ز سگان کوی تو می شنوم جواب خود از دم باد صبحدم زلف تو را شکست دل در هم و تیره شد مگر بیش نیافت تاب خود شب که بر آسمان رود از غم هجر ناله ام زهره به ناله خوشم ساز کند رباب خود زد گره از تپیدنم زلف تو بر گلوی جان مرغ به دام مرده ام کشته ز اضطراب خود ناله هرکس از غمی ناله ناصر از بتان هر دل و هر ارادتی هر سگ و ماهتاب خود