شمارهٔ ۳۶۵
ن ناصر بخارایی
0
Altın Yaprak
دوش بر گرد سمن باد سحر می پیچید
بر گل تازه تو سنبل تر می پیچید
جان نیارد که به سوی تو رود یک سر موی
ای خوشا باد که با موی تو در می پیچید
گل به هر لحظه دگر روی نمود و بلبل
هر زمان در سخن از وجه دگر می پیچید
دوش بر دوش تو یکدم چو قبا پیچیدم
دست من گرد میانت چو کمر می پیچید
چون صبا بر سرکویم بگذشتی و تو را
گرد بر دامن ازین راهگذر می پیچید
دل در افتاد به گیسوی تو از دانه خال
تا چه مرغی ست که در دام خطر می پیچید
خامه دود دل ناصر به زبان می آورد
نامه از حرف من سوخته سر می پیچید
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş