شمارهٔ ۴۰۱

چون تیره و تنگ است دل در وی نسازم مسکنش نور است او جا می دهم در هر دو چشم روشنش گر عمر من باقی بود روزی به کوی او رسم ور بخت من یاری کند افتد وصالی با منش بی او تنم از لاغری چون رشته یکتا شده است ای کاشکی ره یافتی آن رشته در پیراهنش آن مه که خورشید فلک از روی او شد خوشه چین باشد رخ صاحبدلان چون برگ کاه خرمنش من خون خود کردم بحل گر او به تیغم می کشد نبود ادب گر خون من باری بود بر گردنش تا در تنش می بنگرم نازکترست از جان من من جان به منت می دهم کز جان من باشد تنش بی دوست ناصر عاشقان صبر از ضرورت کرده اند گر دسترس باشد تو را دستی بزن در دامنش </div