شمارهٔ ۶۳۰

در وفا من بر رهم ای بی وفا بی ره تویی بی قسم باور نخواهی داشتن بالله تویی می روی چون ماه جانم تیره می ماند چو شب بی رخت نور از که یابد جان من چون مه تویی آنکه بی یادت نیاساید گه و بیگه منم آنکه نامم را نیارد بر زبان گه گه تویی همچو زلف یار ای هجران تویی دور و دراز وی زمان وصل همچون عمر من کوته تویی آگهش گردان نهانی ای صبا از درد من زانکه از درد نهانی دایما آگه تویی تا چه محنت ها که در راهش به پیش آید تو را در رهم ای بخت سرگردان اگر همره تویی خیمه هر دم ساروان بر چشم ناصر می زند کاروان دوست را ای دیده منزلگه تویی