شمارهٔ ۶۳۲

یار عزیز و یوسف کنعان ما تویی در مصر دل عزیزتر از جان ما تویی یعقوب وار دیده ز غیر تو بسته ام چشم و چراغ کلبه احزان ما تویی دور قمر به روی تو نسبت درست کرد آشوب دهر و فتنه دوران ما تویی ای ماه حسن زینت ایوان ما ز توست ای سرو ناز رونق بستان ما تویی ما یک دو ناتوان ضعیفیم همچو مور ای پادشاه ملک سلیمان ما تویی ما بنده کمینه دیرینه توییم اقرار می کنیم که سلطان ما تویی فردوس بر خرابه ما رشک می برد امشب بدان دلبل که مهمان ما تویی یکدم اگر چراغ نشیند به گوشه ای روشن شود که شمع شبستان ما تویی ای آب زندگانی در جستجوی تو ناصر از آن فتاده که جویان ما تویی