شمارهٔ ۷۲ - در مدح مولا شمس‌الدین وزیر و حسب حال خود

ن ناصر بخارایی
0 Altın Yaprak
گر من به قرب جستن روی تو چستمی یک شب ز قید زلف تو چون باد جستمی برگشتمی چو قطره به پهلو همه جهان در آب و خاک گوهر وصل تو جستمی قدم که بود چون الف اکنون شده است نون باری به طره تو گرفتار شستمی با آنکه همچو چشم تو رنجورم از خمار خوش بودمی اگر ز می لعل مستمی ناصر دوای درد خودی چیست بیخودی از خود برستمی من اگر می پرستمی ای کاش چون امید من از بخت قطع شد یک قطعه پیش صاحب اعظم فرستمی آن شمس دین که گر نبدی رایش آفتاب چون آسمان کمر به مدیحش نبستمی ثانی تیر چرخ که گر رمح و تیغ او حامی من شدی ز غم هلک رستمی رویین تن فلک را هر روز کرده کور دو شاخ کلک او که بود تیر رستمی روشن شدی به مجلس تو سوز من چو شمع از اشک سرخ اگر رخ شمعی بشستمی بر سده جلال تو ام گر بدی محل چون آسمان رفیع نه چون خاک پستمی بر فلکه فلک اگرم دسترس بدی سر رشته تسلسل گردون گسستمی لاهوتی ام به جان و تنم نیست التفات تا طوطی و قفس همه در هم شکستمی از تیر ناله زهره زهره دراندمی وز ناوک دعا دل گردون بخستمی می یافتم ز مردم خودبین نظر اگر چون آینه ز روی و ریا سخت شستمی دست زمانه بر سر من سایه داشتی گر چون زمانه خیره سر و چیره دستمی بگرفته ام ز افضل دین بیت عاریت گر بیت خویش داشتمی خوش نشستمی امروز شوخ چشمان آسوده خاطرند من شوخ چشم نیستم ای کاش هستمی تیر دعای تو به نشانه رسانده ام در بی نشان رسیدی اگر پاک شستمی

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.