Karanlık Odalar Şimdi

sürgünlere bölündü ömrümün beşte üçü de sarı sıcak ayazlara katlandım da yokluğun kadar koymadı bana hiç bir şey ne seksen eylülünün yıldız kokulu geceleri düşerken soframa kapısız penceresiz duvarlarda soğan ekmek tadında ne ihanet konulu arkadaş sohbetlerinin baş aktörüyken yalnızlığım kalleş yumrukların eşliğinde vurmadı yüreğimi gidişin kadar karanlık şimdi odalar sen gideli sen gideli yakamadım ışıkları sensizlik kokmasın odalar diye gittin kaç zaman oldu ben sokağa çıkmadım henüz pencerelerde şehrin uyumalarını izledim son demde sözcükler susmuş gece uyumakta dağ başı sessizliği dökülmekte sokaklara sokak lambalarından ölmek değil bu gitmeler biliyorum yaşanmayanın ertelenişi sadece bir sonraki zamana bilirim gelecektir giden bir gün elele yaşanacaktır yaşamın kıyısında kanatılacaktır ayrı düşülen gün en koyusundan sevişmelerde gittin kaç zaman oldu bak daha hoyrat sevişmelere dönüyor hasretin zincirler vuruluyor bedenime gece düşünce gözlere bir adın kalıyor geriye çığlıklanan yetmiyor yoldaşlığı ellerimin susuzluğum savruluyor kor ateşlerimde bak hala eksilmedi düşlerim yüreğim üşüse de büyütürüm hüzünlere inat taze şafakları gittin ama dönmedi yüreğim ihanetlere gece üşüyor yine ay vuruyor odama karanlık odalar şimdi sabahı bekler umutlarım