Bir Aşkın İntihardan Cayışı

zihnimde öldürdüğüm nice duygunun taze bir kan sıcaklığında damarlarımda dolanışıydı yeniden bu varoluş zirâ sokaklarımın arkalarına ördüğüm duvarlardı geçit vermeyen ve ışık sızdırmayan bir yanı vardı bunca ânın içtiğim zamanın sarhoşluğuydu belki belki anlık bir heyecan nasıl anlatsam ? yada saklasam... anlatmasam duyan olur; nazara mahal...akla ziyan beynime hücum eden anıların ard arda sıralanışı ve gelgitler içinde kalan duygularımın bir girdaba savruluşu bu muydu son anda bu aşkı intihar iplerinden koparan solgun gözlerinin feriydi " vazgeçilmezliği " anladığın o an O andı işte ... bakışından sızan yüreğinin elleriydi kopmamacasına aşka tutunan ki; titreyen ellerinden hiç bahsetmedim dikkat edersen titreyen yüreğinin yanında yersizdi bahsi anladım o an ... sen bu aşka mecbursun hazırdım işte !!! hayatının nehrinden bana akacak duyguların meyyaliydi gönül yatağım izbe bir odanın terk edilmişliğine sığınan hercai iki yüreğin sabahına doğan mutluluktu aşk yere düşen her inci katresinde açan güneş yarınlara mayalanan umudun habercisi ... buydu bu aşkın intihar iplerini koparan buydu işte !!! intihardan cayışı