Esmer

kızıyorsun... susmalarıma yüreğimin sesini duymazken ; dilden medet umuyorsun kırk alfabeyi kırıp döksem de avuçlarına imansız gönlüne ne fayda gözlerinden ziyâde gönlün âzâde görse ! şimdi payımıza pay edilen gitmekse ardında kalan kelimelere vaktidir; lâl kilit grisinde kaybolduğum bir ömrün ne karasındayım ne akında hangi gökkuşağından çalsam tuvalimde hep eksik renklerim sureti çizmenin bilirim yoktur bir hükmü zerre güzelliğin her zerrende biterken yok olan suretin değil var olacak ruhun resmindeyim pişekar bir gülüşün ardından izliyorken hayatı görüyorum beni benden sıyırmak kolay değil ki ; en çok kurtulmak isterken kendimden dolanıyorum işte yokluğun saçlarına avuç avuç ... bakma sen ansızın gelip giden aklıma tel tel dağılıyorum yokluğunla sevişmekse aşkın adı üzerime dökülen hüzün tozu bilsen nasıl yakışır tenime varlığının bedeli ağu ise eğer gözlerinden içtiğim efsun bir esmer tadı dilime değen / şimdi kırk türlü yemin etsem ne fark eder hangi doğruluk yemini peşinden sürükler / ne yaparsam yapayım geçemiyorum ... gel sen çek git benden bir düştün düştüğünde gözlerimden dokunmadım ... almadım - dağıldığın yerden - güneş kuyuya düşse ne olur…en çok kuyu muradını bulur içimdeki deliler konuşuyor bir gözün yokken hayrı diğerine Fatiha' ya durmuş dilim yüzüm yokken duaya hangi haramı sürsem ellerime helale döner sanıyorsun sen ki ; ait olduğun bir yüreği terk ediyorsun bak rengi değişti şiirin meylederken hakikî aşka mecâzî bir aşkın ; gölgesi düştü üstüme