Ezelden ... Ebede

Kâl-u belâdan mı miras kaldı Ezelden midir fakir ruhuma değen yakınlığın Sen ... Sevgili , elimi cennet sularıyla yıkarken üzerime yağan esmer yağmurların şefkatinde buldum rahmeti yüreğimde ezgisin , adını hiç zikretmediğim dilimin kuraklığına s a y çölde kalmışlığıma ... susuz kalışlığıma s a y solgun yapraklar gibi döküldüm toprağına gölgelerin griliğinde hep karaydı gözlerim aşkının sarhoşluğunda mest olmuş dudağımda mey tadı rüzgârın ayıltan ılıklığında içtiğim kadeh kadeh hangi sevabın ödülüsün hak etmediğim ! ... rehin bıraktığım yarım bir hayatın nisyanındayım ayağıma serdiğin sinende, yıldızların ney semahındayım ki; matemlerde üşüyen ervahın yüreğine küçük elleriyle dokunan sevinç çığlığı Ah Sevgili !.. yoluna secde ettiğim dağ yüreklim avuçlarıma bıraktığın , ö l ü m s ü z l ü ğ ü m ... hicretine aşinalığım ezelden mi ?