A! Etika

-I- aşkın atasözleriyle bayağılaşmış esrik dehlizler kara gülüşün ağısı, unutkan inanış bir ana sığınan ölüm, labyrinthos, gözler şiir formülleri: a yoktuydu, e idi, ö! uyuklayan kedi mırıltılarıyla aydınlan ey! kalp sen kısa sabah yürüyüşlerine söylenmemiş birşeyler bıraktıydın; kim sordu sabuklayan zihin dolambaçlarında etika bir ova, bir nehir, bir yer adıydı: viva la vita -II- düz'gün anne dokusu unutulurken gömüsünde hayatın sırdır kır sözüm yedi gök altında gömülen büyük aile: es! çözülürdü ars hars söner, asılır yedi askı çöldolabına ayağımı toprağa vurduğum yerden fışkırırdı serap a! kör ölür savaş biter. Hektor'un cenaze şöleni 'atları iyi süren'... atları... ad... atikada hayat est! indi sin yeryüzüne, sır döküldü: feryat -III- görmezlerdi, göstermezdik, büyür uçlarında uçurumun uyumsuz ölüm yasaları uydururdu atonal tanrılar dizboyu cinayet bono kırdırır: gülüş üşüşür diplerde, gelirdi eşkenar sevicileri agora ve ün! tokuşturmaları ıskalayarak gelir ve sararmış sabah buluşmalarını bulur ne dediydin neler oldu İthaka: dur! -IV- aziz Jean-Luc göstermişti, ansızın kesilir sürmekte olan uy ve uydur erdem sözüne şehvetini yoksul akşam kırıntılarında majör dalgalar muare yalnızgezeri götürür limansız hollandalılar müzesine sürgit taşıyacak mısın bu zıkkım izleği ey hakik: öl ve dağılsın kentin belleği