Altımda Bir Dünya

eksiltin beni hayatınızdan gövdemden aşağı kurşun ve kalemle bir çizik atın yalnızlığıma dönmek istiyorum bugün ilk keşfettiğim günkü kadar bakir ve güzelliği dokunulmamışlığıyla bitişen hüzün hiçbir gözün yalan söylemeyeceğine inanılan bugün kadar parlak ve katışıksız yalnızlığıma birkaç hayat yaşadım yanıbaşınızda herbirinize ayrı ve ağırlığını hep eksik bulacak kadar kayırılmış zamanlara geldim mutlaka dünyayı döndüren insana rastlayacakmışçasına çoğaldıkça eksilen zamanlarla parmakuçlarınıza her dokunuşumda duydum bileklerimde aynı serinliği şölenlerde bitkin, gecelerde uykusuz ve herhangi bir ilkçağ kadar imanlıydım kalebent karatında sessiz ve öfkeliysem şimdi ihtimaller içinde yırtık bir yelkenli, bir hrngame suretiysem adımı unutarak yaslı ve çılgınca geziniyorsam mahyalarında şaşkınlığınızın birinizin anlamıyla hiçbirinizin anlamı arasındaki farksızlığı anladığımdandır hey! sarhoş kayalıklarda ve istasyon arkalarında tükettiniz coşkumu kainatın altındaki bu hades ülkesinde yaşamaya mahkum oluşunuzun kör kiniyle sevdiniz açık hayat kıldığım sevincimi nihil humanum alinea mae est eski bir şarkının sözleriydi vazgeçiyorum artık: eksiltin beni hayatınızdan yalnızlığımdan dönmek istemiyorum bugün, altımda bir dünya yabancım olsun size ait ne varsa