Ölüm Ve Şövalye

ölüm ipek kanatlarıyla geliyordu kendi halinde ateş yakmış birkaç kişi kadın ve erkek ve belki çocuk benekli yaklaşan bir şeyler varmışcasına ürperirdi ve kaplanların dişlediği güneş haliyle dokunaklı susmanın kapıağzında arınmış ahşap zamanlardır önüsıra karanlıklar şövalyesi ve liriyle yürüyorken ölüm ipek kanatlarıyla geldi geniş göğüslü gül günleriydi; gül idi yer altı ülkesinin başkentinde yasak arkadaşlar ve fitilli kadife günleridir –açık sokaklardan gelinmişti- ve sokulgan bir çocuk kadar temiz olan kan- bir yaprak ayaklanmasıyla, derin iç çekişlerle ardısıra birkaç ateş söndürüyordu –lir’ik sızılarda ölüm ipek adımlarıyla gitti.