شمارهٔ ۱۰۳

ایام عمر می شمرد دور ماه و سال ساقی بیار باده که بس تنگ شد مجال ساقی بیا که حشمت جم نیست جز وبال درده می مغانه از آن کاسه سفال جمشید را بگو سخن از جام در جهان جام جهان نماست مرا کاسه سفال ما مرد عشق و رند خراباتی ایم و مست بر ما ریا و زهد حرام است و می حلال ساقی فدای دور تو گردم به گردش آی دور فلک همین شب و روز است و ماه و سال بر لوح دیده نقش جمال تو چون کشم بیرون بود تصورت از عرصه خیال زایل چگونه می شود این شور عشق ما آن حسن بی مثال تو تا هست بی زوال عمری مضی بهجرک والدهر قد یزول یا منیتی هواک من القلب لا یزال دست از جفا نمی کشد این چرخ کینه جو ساقی بیار باده که گشتیم پای مال تا کی حدیث واعظ نادان و قول شیخ مطرب بگو که سخت ملوم ز قیل و قال دور از رخش دریغ که با محنت فراق مردیم و ماند در دل ما حسرت وصال ساغر ز جام عشق تو جاوید زنده است کاو خضر جاودان بود از چشمه زلال