شمارهٔ ۱۲۹

من آن مرغ سبک روحم که جا در لامکان دارم ملول از سیر گلزارم هوای آشیان دارم چو طوطی مانده دور از آشیانم در قفس اما همای عرش پروازی به زیر پر نهان دارم چو عنقا از نشان دورم ز چشم خلق مستورم برید عالم نورم نشان از بی نشان دارم قفس تنگ است بر بالم ولیکن از سبک روحی فضای شش جهت را از زمین تا آسمان دارم ز جام عشق جانان دردآشامم من ای صوفی وز آن درد صفاپرور صفای جسم و جان دارم از این نامحرمان مشنو رموز عشق من دانم که الفت در حریم قرب حق با محرمان دارم خمار باده دوشینه ام ساقی بده جامی که فتوای صبوحی خوردن از پیر مغان دارم ز سوز سینه آخر می کشم ای آسمان آهی کمینی کرده ام وز کینه در کمان دارم چو ساغر گر تهی دستم ز جام عشق سرمستم به کف از همت پیر مغان رطل گران دارم