شمارهٔ ۱۳۴

آن شب که با خیال تو خوش بود حال من من دانم و خدا که چه رفت از خیال من احوال شب روان پریشان نورد را زلف تو داند و دل آشفته حال من دل می برد به غمزه و می پرورد به ناز صد جان فدای دلبر نیکوخصال من در بوستان به حسرت صیاد سوختم می ریخت کاش در قفس و دام بال من دیدی که آخر این همه تحصیل علم و عقل در آستان پیر مغان شد وبال من حرفی به شیخ شهر ندارم ز کفر و دین دانم که نیست مرد جواب و سوال من دارم زلال خضر نهان در سبو ولی کو تشنه ای که غوطه خورد در زلال من کمتر گدای میکده ام صاحبان جاه سوگند می خورند به عز و جلال من جمشید جم نه سلطنت آرا چو من گدا جام جهان نما چو جام سفال من روز حساب شعله نار جهیم را خواموش می کند عرق انفعال من ساغر من از ستم زدگان محبتم دل ها بگو ملول شوند از ملال من