شمارهٔ ۱۴۹

ندیده کس به جهان چون تو در جمال و جوانی فدای جان تو گردد جهان که جان جهانی تویی که پرتو حسن تو هیچ پرده نپوشد چو آفتاب عیانی ز پرده های نهانی برون نمی‍ شود از سر هوای وصل تو هرگز نمی رود ز دل پیر آرزوی جوانی دلم ز دست تو دایم چگونه زار نباشد که سست عهد نگاری و ترک سخت کمانی مبین به طلعت زیبای گل به طرف گلستان ببین در آینه تا در جمال خویش نمایی دریغ و درد که با آن کمال حسن و لطافت ره وفا نشناسی طریق مهر ندانی نمی وان به کسی نسبت جمال تو دادن که هر چه عقل تصور کند تو برتر از آنی نشان عزت و ذلت چه سان دهم به تو ساغر به پیش خویش چو خواری به آن عزیز جهانی