شمارهٔ ۱۶۲

الا ای آن که می خندی به رندی سرخوش و عوری برو بی چاره آگه نیستی از سر مستوری تو پنداری مگر هر شعله ناری بود نوری که انوار تجلی را کلیمی خواهد و طوری کشیدم ساغری و بر خرابات مغان رفتم شنیدم نکته های غیب را از مست مخموری مرید خود نمایی هایم از دهقان آن باغی که پنهان کرده اسرار دو عالم را در انگوری تعالی الله ز ملک عشق کآنجا فرق نتوان داد که با قدرت سلیمان است و یا بی قدرتر موری بگویم زاهدا شمع شعورت کی شود روشن گهی کز پرتو جامی بتابد بر دلت نوری مرو بر صیدگاه عشق مهرویان عنان درکش که آنجا بس عقابی بینی اندر چنگ عصفوری ز نزدیکان نیم تا بینمت با کام دل دایم به صد حسرت دریغا گاه گاهی دیدن از دوری عجب نبود مرا گر در نظر بس خوار می داری تو با حشمت سلیمانی و من عاجزترین موری ز قول واعظ نادان دل تنگم پریشان شد مغنی نغمه ای پرداز و مطرب تار و تنبوری به ساغر نشیه می حالت مستی نمی آرد مگر آن حالت مردم فریب چشم مخموری