شمارهٔ ۷۹

خوش است باده دلکش ز دست ساقی مه وش ز دست ساقی مه وش خوش است باده دلکش به یک ترانه مطرب که زد به پرده عشاق به گوش هوش من آمد هزار نغمه دلکش مقام شیخ و برهمن حریم کعبه و دیر است مقیم درگه عشقند عاشقان بلاکش به هیچ سلسله مجنون عشق بند نگردد مگر به سلسله زلف آن نگار پری وش به حلق و حال کجا مه کشیده کلک مصور به خط و خال که دیده است آفتاب منقش مگر ز زلف پریشان یار داشت حکایت که آمد از سر کویش نسیم صبح مشوش هزار سیل بلا نشمرم به قطره آبی روم به ورطه عشق تو چون خلیل بر آتش ز کیمیا چه زند دم کسی به بوته عشقش هنوز چون زر خالص نگشته قلب دل از غش زمانه گر بگذارد همین بس است به ساغر شراب و خلوت انس و حریف ساقی سرخوش