شمارهٔ ۴۴۰
س سلیم تهرانی
0
Altın Yaprak
عنان شکوه را در بزم او دست ادب پیچد
ز خاموشی زبانم پای در دامان لب پیچد
درازی سر افسانه ی کلکم همان باقی ست
سخن را گرچه برهم همچو دستار عرب پیچد
نمی دانم که کار دل کجا خواهد رسید آخر
به خودتاکی چنین چون زلف خوبان روز و شب پیچد
تن رنجورم از بیم فراموشی دم مردن
ز هر رگ رشته ای چون شمع بر انگشت تب پیچد
عجب دارم که روی لطف از آیینه هم بیند
ز هرکس آن نگار تندخو روی غضب پیچد
ز آزادی سلیم از خود برآور نام چون عنقا
چه پرواز آید از مرغی که در دام نسب پیچد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş