شمارهٔ ۶۹۴
س سلیم تهرانی
0
Altın Yaprak
قدم برون نگذارم ز آستانه خویش
چو آینه همه عمرم چراغ خانه خویش
به کار خویش کنم ناله گو کسی مشنو
کمان کشیده ام اما خودم نشانه خویش
چو مرغ باش در آیین عافیت طلبی
که وقت شام چو شد می رود به خانه خویش
چگونه سر زند از دل نوای آزادی
مرا که حلقه دام است آشیانه خویش
به دست خویش کن اصلاح خود که مغروران
به موی خود نگذارند غیر شانه خویش
چه فرق از وطن و غربت این چنین که منم
چو عکس آینه دایم غریب خانه خویش
به زیر چرخ ترقی سلیم ممکن نیست
در آسیا نتوان سبز کرد دانه خویش
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş