Bir ince sızı..

sürme gözüne dargınlığını içinin, an’la düştüm tenden beni, geçmişin nihayetsiz tahribatından un ufak dağılmış düşün sandığında ömrüm sürekli bir melek ağlaması çınlıyor kulaklarımda gitmeliyim! açlığın koynunda büyümüyor çocukların hayalleri taraf tutmayan gökyüzünün dualarına sığınsalar da yok sayılmış köyler ve kentlerin eşiğinde umut ölüsü hayat ki; bundandır i l k i n c i belleğe, ıslak siyah öfke duyuşum kanatlarındaki otuz kuş rengini işgüzarlıktan yitirmiş şu sefil çağda, bundandır yalın libas nefretimle hançeri avaz, sakıncalı şaki oluşum öyle ya! daha başka nedir ki insan bildiğin ya da, nasıl beton gibi dona kalabilir insandan sayılan dimağ çatlatırken et kesiği insanoğlu insan dediğin yürürüm yürüdükçe yüreğimi nere gitsem kıtmir ve yakıcı sadakatiyle gelir acım acımı ne durur usumun içinde sancıyla öğrenilen sancısı ne de tükenir ellerimin, gönlümü gül yanığı yakarışı sen yaz dersin mevsime, oysa ben Temmuz'da Şubat bulurum Mart'ta üşürken sıcak mekanlarında vicdan ve fikir fakirleri aah bu ben!.. zeytin gözlü bebelere ciğerimi kavrulurum ağlama durma yoluma çek üzgünü önümden bak bunlar içimin sözyaşları ve ağıdıdır çilenin asırlardır dinmek bilmeyen dinim aşk La, dilim aşk La sinem bilmez misin ki, anadan doğma çıplaklığımla yalnızlığıma yalnızlıkla söz kesmiş bir seyyah ve yüreğini yürüyen bedeviyim ben sus sen şimdi 'sus kal' deme bana kal'a kalamam uykulara an'la hiç uyumadım ki gecenin öte yüzünü ve inanmadım sessiz sehersiz riya sabahlara darbeli miladın harfleri sürtündükçe kalbimin ağzında seni, beni, bizi nöbetteydim ey ülkem.. anla! d e n i z birikmiş gözümle u ğ u r l a özümle sözümle bir hatırla zemzem sürülmüş dudaklarım alışık değil rujlu hoşçakallara uyu sen şimdiyi örterim ben üstünü kapıyı çekmezden evvel her ne kadar yağmurla anılsa da adımın aksine adım güneşli bir ezgiyle öperim bayrak gözlerini ve bir hürriyet bahçesi çizerim dünyayı bilyesi sanan çocuklar için paslı parmaklıklarının gece kanayan camlarına sen uyurken! ( hare / nenni / 2008 - uzaklar )