Dokun(dur)ma..

(k)a y g ı n dan mı titreyişin nümayiş düşkünü uçucu zamanlarda edebiyathanenin şiir tellerinde yaşlı göz misafirliği eden mizaç ki, henüz ilkyazın ensendeyken geçirilip re’nin içinden üşüme yörüngesine çevrilen ey şehrazat! takdir temastır özkondunda kılcalından ikramiye sevinci sevda işçiliğine dokunmaktır ya anlamak bak/ an makamında nüzhete tapınırken terennüm içinde kemirgen binlerce seyirci ‘hay Allah acil servisi’nde sen ki; bir aşktan ağzımın içinde başlattığım devri(ği)m hey gidi bozkırımdaki doru at.. // ne kolaydır fikir cücesine yan gelip (y)atmak gecenin görkemli kandilinde kulağında deniz kabuklarıyla kıyı boyu optimist nağmelerden düş tacirlerinden gerekirse düş kiralamak hal bu dünya adınadır gördüğünü hayra yorması kendi vahametinin ekseninde döne dolaşa aynı mavalla kabusu ballandırmaya çalışmak g ü l m ü ş k ü l m ü ş ne gam? kin inlerinin VİP localarında o y u n hep aynı (k)oyun oldukça tarih kendini böylesine körkütük alkış ahmaklarıyla tekrarlayacak!.. /// ah! efkar süslendiğim kürdan kemikli çocuk kaderine uçurum kuşları üşüşmüş nehirdol gözlü ana bağrından sökülmüş su yelvesi bebeğim ellerin ki, ellerimdir savaşmadan sevişen mısralarda en fazla çiçek hırsızlığı kafiyelerin ancak (g)özümüze sıktıkça pesimist yaşamak insan olabilmenin erdem kalesinde ve yakmaya çalıştıkça hürriyetini kendini ateşbaz sanan bil ey! yüreğin yüreğimin andı düşünün çalındığı her sessiz çığlığında kalemim bakışlarını astığın duvarlarda ateş yaradılışlı semenderin ta kendisi olacak... ( hare / İstanbul – 2007 )