Sokul bana..

sen ey! anlam burcunun şiiri bir sevişmelik heves değilsin göğsümün göğünde çiz bu sözümün altını terimin aktığı yer gibi yurt bildim hak mührüne sahip çıkan kalbini gül devşirdim insan ellerimle sana kim bilir, kaç hakikat soylu gül gece vardiyalarından çıkarıp zincir çürüğü saatleri sirensiz parklarda yüzünü günle ovdum harflerin incinme diye hüzün ciltli sözlerimden ilmiği kaçan hayatın burgacına rağmen kafamı ağrıtan, uğultulu mevsimleri bulaştırmadım temeline su sızan eviçlerimin, eylül sıvalı çığlığıyla kesilirken sabrımın saçları ne umarı yok zamanları anlattım oyulmuş gözlerimle ne ömre çelik kesen ölüm gerillalarını aklım dilini ısırdıkça sustum da bilmem kaç mor kanatlı düş kanadım damar damar bundan öte haykırışı olmayan çağ birikmiş kucağıma elmacık kemiklerimin altına gizledim üşümelerimi ezik ıtırlara su verdim yoksavar gönlümle ben ki, tarlasında karnımın ve kuraklığını vicdanların ve zulmünü tomurcuk cellatlarının neler, nelerini görmedim de acının miladıyla seni bastım nabzıma ey! uyumadım duanı, sokul bana sen he canım! bunca ürperti kalabalığında bir sen sezersin ya! mayın döşenmiş yatağımda parçalanışımı omuz başlarımın yükünü ve bitkinliğini hayata pusu kuran küstah ve sağır gürültücülerin arasında bir sen işitirsin dilardı esasımla uçsuz bucaksız gölgesinde ağzımın yasin güllü lisanını gel gör, batıyor sözcük gemilerim şimdileri kalıba döktükçe zahmetsiz yürekler yalnızca ellerimi yitirmiyorum ki solumdaki çocuk kırlangıçlar da, gücenip gidiyor soluğumda sızlıyor ömür-ü aşk dediğin sonrası acıları damıtıyor, hüzün meydanlarında sensizliğim gel ey! sevi hevengim çıkar, sırtıma yapışan devrin paslı yorgunluğunu sokul bana şiir şiir asma ve başak kokun sinsin boynuma benim ihtiyarlığım değil mavi dünyalı umut atlarımı güneşe süren senin gençliğindir sokul ki, uzanalım yan yana beyazcıcık ve kadim dizelerle vakti, olsa olsa sevda kareli bir defterin arasında sarılıp ağlaşalım vuslattan terk etmeden ruhumuz ansızın gövdemizi o son suskuya herhalükârda . . .( hare / İstanbul –2008 )