شمارهٔ ۲۵۸

نسیم صبح پنداری ز کوی یار می آید به جان ها مژده می آرد که آن دلدار می آید به صد اکرام می باید به استقبال او رفتن که بوی دوست می آرد ز کوی یار می آید بدین خوبی و خوشبویی چنان پیدایی و گویی که سوی بنده چون صحت سوی بیمار می آید به نیکی همچو شعر من در اوصاف جمال او به خوشی همچو ذکر او که در اشعار می آید حکایت کرد کآن شیرین برای چون تو فرهادی شکر از پسته می بارد چو در گفتار می آید ز لشکرگاه حرب آن مه سوی میدان صلح آید مظفر همچو سلطانی که از پیکار می آید به دست حیله ای عاشق سزد کز سر قدم سازی گرت در جستن این گل قدم بر خار می آید بدادم دنیی و گشتم گدای کوی سلطانی که درویشان کویش را ز سلطان عار می آید خراباتیست عشق او که هر دم پیش مستانش زهادت چون گنه کاران به استغفار می آید بسان دانه نارست اندر زعفران غلتان ز شوقش اشک رنگینم که بر رخسار می آید به نانی از در جانان رضا ده سیف فرغانی که همچون تو درین حضرت گدا بسیار می آید