شمارهٔ ۵۱۶

ای که با من مهربان صد کینه در دل داشتی بد همی کردی و بد را نیک می انگاشتی روز و شب از صحبت ما بر حذر بودی از آنک دوستدار خویش را دشمن همی پنداشتی من چو سگ زین آستان رو وانگردانم به سنگ یار آهو چشم اگر با من کند گرگ آشتی بر سپاه دل شکست افتاد تا تو سروقد قامتی در صف خوبان چون علم افراشتی بر سر شاخ زبان جز میوه ذکرت نرست تا تو در باغ دلم تخم محبت کاشتی ز آتش اندوه تو رنگ از رخ آب از روی رفت هر که را بر صفحه دل نقش خود بنگاشتی ای ز اول تا به آخر لاف من از لطف تو آخرم مفگن چو در اول توام برداشتی سیف فرغانی دگر با خویشتن نامد ز شوق تا تو رفتی و ورا بی خویشتن بگذاشتی با تو چون بنده عتابی بود سعدی را که گفت یاد می داری که با ما جنگ در سر داشتی