شمارهٔ ۱۱۰
ا امیر شاهی سبزواری
0
Altın Yaprak
هرکس گرفته دامن سرو بلند خویش
ماییم و گوشه ای و دل دردمند خویش
زاهد به کوی عافیتم می نمود راه
روی تو دید گشت پشیمان ز پند خویش
تا نیشکر شکسته نشد کام از او نیافت
در وی کسی رسد که بر آید ز بند خویش
در راه انتظار تو چشمم سفید شد
آخر غباری از ره سم سمند خویش
شاهی ز غلام تست ز کوی خودش مران
خنجر مکش بر آهوی سر در کمند خویش
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş