شمارهٔ ۱۶۲

بس که اندر باغ از جنت اثر دارد بهار جامه ای همچون پر طوطی به بر دارد بهار دم به دم آیینه سان در عشرت آباد چمن شاهد گل های رنگین جلوه گر دارد بهار از خط ریحان لعل او مرا معلوم شد بر لب دریای رحمت نیلوفر دارد بهار می رساند شیر اندر کام طفلان نبات از تقاضای موالیدش خبر دارد بهار بسته محمل رنگ گل بر ناقه باد صبا گوییا زین باغ آهنگ سفر دارد بهار چون نگه در آشیانش حاجت پرواز نیست بس که از رنگ پریدن بال و پر دارد بهار آنقدر در باغ امکان کرده سامان کرم شاخ هر نخلی که بینی پر ثمر دارد بهار از شعاع شعله هر صفحه گل روشن است بس که از اعجاز یاقوتی خبر دارد بهار در گریبان تأمل فرصت اندیشه نیست دامنی از راه سرعت بر کمر دارد بهار صد چمن گل گر نماید پیش چشمش جلوه ای کی به غیر از رنگ و بو مد نظر دارد بهار آفرین بر مصرع بیدل که طغرل گفته است چشم وا کن رنگ و اسرار دگر دارد بهار