شمارهٔ ۱۷۹
ط طغرل احراری
0
Altın Yaprak
ای عارض گلگون تو از باده گهرریز
شمشیر جفای تو بود بر سر من تیز
ابروی تو خم گشته است از بار تغافل
از باده ناز است قدح چشم تو لبریز
در پیش غمت توسن عمرم بود اکنون
ماننده خنگی که کشد زحمت مهمیز
هر روز نه سینه دهقان محبت
گردیده ز شوق تو چو غربال شرربیز
ای دل اگرت آرزوی عیش دوام است
نوعی کن و بر دامن آن زلف بیاویز
وقت است که آسان ندهی دامنش از کف
امروز که یک شمس دگر نیست به تبریز
زنهار ادب پیشه نما بین که چه ها دید
از نامه پیغمبر ما خسرو پرویز
غفلت نشود بدرقه راه امیدت
تا چند چو مخمل تو ازین خواب گران خیز
این وادی عشق است پر از شیب و فراز است
عاشق نه ای البته ازین بادیه بگریز
شد دافع سودای تو تا چین جبینش
صفرات فزون است تو از سرکه مپرهیز
طغرل شدم آشفته این مصرع بیدل
ای خاک به خون خفته غبار دگر انگیز
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş