Ayrılık Manifestosu

Tutuşan bir aşk ayrılığın narında Ve son perde inen Sahnede kalan tek başınalığım Yalnız bir kadro bana kalan O hazin sesin melodisi kulağımda Ve yangın, Ve infilak İşte bu son veda… Çoktan doldu miadı hoş gelmişliğin Zamanın bizi boş vermişliğindeyiz Ve payımıza düşen ayrılığı Acı bir tebessümle hoş görmüşlüğünde… Ne kadar paylaşırsak şikâyetlerimizi O kadar da boğuluyoruz acılarla Sancılarımız yine en çok kendimizi vuruyor Şimdi gelen vakit, Senden gitmek hazırlığında Can çekişen bir sesle Son vedayı çağırıyor Yalnızlığın o hüzün fonunda… Sensizliğe götüren son otobüsü bekliyorum Sessizliği çağıran intihar duraklarında Karanlık çağırıyor beni Ve ölürcesine geçiyorum, Bir uçurumdan düşmek kadar Kısa olan mutluluğu… Umutlarımın senli anılarına Çilekeş bir edayla sallıyorum ellerimi Perme perişan kırıklığıyla kalbimin… En nihayetinde… Bilinmeyen bir zamana vurup kendimi, Annemin gözyaşlarıyla ıslattığı Ayyukta debelenen duaları da alarak yanıma Vazgeçişin resmigeçidini sunuyorum Ömründe kaybederek yitirdiğim ömrüme… Elveda masalların masumiyetinde unutulmuş ey aşk… Artık gidiyorum, kendine iyi bak…