Eftelya

yitirilmiş aşkın sürgün durağı kaybetmişliğin acı telaşı gözlerinde çilekeş bir hüzün pazar ayinlerinin durgun yüzü. kimsenin bilmediği hiç kimsesizliği kanatlarında yorgun bir hayat çırpınışı sancıyan yaralarının izi, siluetinde gamzesinde yaşanmışlıkların derinliği ve susuşlarının çığlığı nemli gözlerinde. sevdalı bir hayatın ağır romanı… yetim kalmış bütün isyanların esaretine saklanmış yürekli şefkati… adı eftelya… akşamları inerdi sesi sokağımıza yorgun bir şarkının hicaz bestesi ile muhayyer kürdi bir efkar olurdum "ben" derdi "hıyaneti mekruh emanetlerin nasıl satıldığını gördüm" sonra… iki damla süzülürdü yanaklarından ben susardım ve yüreğine dalardım… bir görseydin kendini gözlerimde anlardın elbet sana nasıl yakıştığını ağlayan hüzünkâr yüzünün çare bulmaz ayrılıklarının suretinde bıraktığı gizleri… tüm maviler senin olsun eftelya umut yeşili gözlerinden süzülüp erişeyim gönlünün payitahtına komaz benim gibi bozkır çocuğuna sahipsiz sevdaların yetim çığlıkları. ama bu imkansıza erişmek gibi eftelya uzak düşler ülkesinde bir mazi hayal ikliminin tarifsiz lodosu… öyle bulut bulut bakma gökyüzüne sana sevdakeş bir ömür sunmak yasak bana… ah eftelya! taşırken sen güzelliğini koynunda haç gibi nasıl gelirim eşkiya(!) gibi aşk yollarına ne olur öyle sevdalı bakma bana çilagahımda bir ömür günah süremem gönlüne ilişmek haram bana ah sevdalı kız gererim çarmıha vuslata erişmemiş aşkları… giderim buralardan eftelya, ezdirmem gönlümün ferahlığını ellerim açılmışken semaya bir cami avlusunda… saçlarımda Haliç’ten çaldığım yosun kokusu ve ihanetleri arındırıp tel tel zulamdan çeker giderim kurak topraklarımın asi ve yalansız mekanlarına…