Yolcu Yolunda Gerek

Gün bitti… Düştü siyahlığı omuzlarıma akşam alacasının Seni yürüyorum kaldırımların esmerleşen teninde Beynime emanet adını, voltalarıma yazıyorum Bak işte gördün mü? Sitem ettiğin bende hala yalnızlığımsın. Şimdi Senli geçmiş zamanımın krokisini çıkarıyorum Kaldırımlaşan sıra sıra parkelere Ömrümü belirleyen bir zaman dilimi oluyorsun Ve silmeyi tasarladığım geçmişimin Ne kadarını taşıyabileceğimi düşünüyorum geleceğime Seni düşü(nü)yorum Bilmiyor(mu)sun? Ben ilk kez korkuyorum Karanlık kokan firkat dolu sokaklardan Ne çok alışmışım öyle, gülüşünde ki kalabalığa Sahi, korkar mıydım ben karanlığa yürümekten? Meğer ne çok sen olmuşum böyle Sevgili; Bende kalan seni alır mısın içimden? Yoksa öldürecek beni bu tenha telaşım Öyle sitemkâr bakma yüzüme benim Kendi faniliğimden değil Seni ölmekten korkuyorum Hissetmek isterken delice Anlasana… Ve gece… Başladı yine gün doğumu, şairlerin sancılı mısralarına -her dizede intiharla örülü ölümbaz imtihanlar-­ Olmasam da şair Bol ağrılı cümlelerim var, yalnızlığa büyüttüğüm Sana dair tüket(e)mediğim anlamlarım var… Yazmak için ant içen kalemimden kâğıda dökülenler Yaralı kalbimin kanından sızan sözlerdir Şimdi, düş zapta sevdaya bulaşan efkârımı Ve koy noktasını imlası bozuk aşkımızın son satırına Galiba vaktimiz doldu, elde var gitmek Vira bismillah Artık yolcu yolunda gerek…