غزل شمارهٔ ۷

بار دگر شور آفرید این پیر درد آشام ما صد جام برهم نوش کرد از خون دل پر جام ما چون راست کاندر کار شد وز کعبه در خمار شد در کفر خود دین دار شد بیزار شد ز اسلام ما پس گفت تا کی زین هوس ماییم و درد یک نفس دایم یکی گوییم وبس تا شد دو عالم رام ما بس کم زنی استاد شد بی خانه و بنیاد شد از نام و ننگ آزاد شد نیک است این بدنام ما پس شد چو مردان مرد او وز هر دو عالم فرد او وز درد درد درد او شد مست هفت اندام ما دل گشت چون دلداده ای جان شد ز کار افتاده ای تا ریخت پر هر باده ای از جام دل در جام ما جان را چون آن می نوش شد از بی خودی بیهوش شد عقل از جهان خاموش شد و از دل برفت آرام ما عطار در دیر مغان خون می کشید اندر نهان فریاد برخاست از جهان کای رند درد آشام ما