شمارهٔ ۱۹۱
ف فصیحی هروی
0
Altın Yaprak
یاد آن روزی که در میخانه ساغر می زدیم
چون تهی می گشت دست از جام بر سر می زدیم
خواه کنج بیضه خواهی آشیان خواهی قفس
هر کجا بودیم از کنج طلب پر می زدیم
مقصد ما سیر گلخن بود ورنه کی چو خس
دست را بیهوده در دلهای صرصر می زدیم
سینه می سودیم چون موج از عطش در هر سراب
سیلی همت ولی بر روی کوثر می زدیم
همره رضوان به سیر خلد می رفتیم و لیک
سنگ ناکامی همان بر شاخ بی بر می زدیم
چون چراغ بیوه زن بودیم اما از غرور
صد شبیخون هر نفس بر موج صرصر می زدیم
دست ما شغل گریبان داشت زآن در بسته ماند
باز می کردند اگر ما حلقه بر در می زدیم
در شهادتگاه غم ما و فصیحی عمرها
زخم می خوردیم و فال زخم دیگر می زدیم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş