شمارهٔ ۱۹۱

ف فصیحی هروی
0 Altın Yaprak
یاد آن روزی که در میخانه ساغر می زدیم چون تهی می گشت دست از جام بر سر می زدیم خواه کنج بیضه خواهی آشیان خواهی قفس هر کجا بودیم از کنج طلب پر می زدیم مقصد ما سیر گلخن بود ورنه کی چو خس دست را بیهوده در دلهای صرصر می زدیم سینه می سودیم چون موج از عطش در هر سراب سیلی همت ولی بر روی کوثر می زدیم همره رضوان به سیر خلد می رفتیم و لیک سنگ ناکامی همان بر شاخ بی بر می زدیم چون چراغ بیوه زن بودیم اما از غرور صد شبیخون هر نفس بر موج صرصر می زدیم دست ما شغل گریبان داشت زآن در بسته ماند باز می کردند اگر ما حلقه بر در می زدیم در شهادتگاه غم ما و فصیحی عمرها زخم می خوردیم و فال زخم دیگر می زدیم

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.