شمارهٔ ۶۰۲

خود را به ناز آن بت طناز داده ایم صد ملک دل به غارت یک ناز داده ایم در راه عشق عافیت از ما مجو که ما انجام را به مژدة آغاز داده ایم دل را که آشیانة طاووس آرزوست از خار خار وسوسه پرواز داده ایم در بزم شوق ساغر لبریز وصل را صد ره گرفته ایم و دگر باز داده ایم گو آشیان طمع ببر از ما کنون که ما خود را به یاد جلوة پرواز داده ایم هر بلبل نظاره که آهنگ دل نداشت از شاخ گلبن مژه پرواز داده ایم تا بسته ایم راه امل بر حریم دل در سینه راه جلوة صد راز داده ایم با ما نسازد ار فلک سفله گو مساز اکنون که تن به طالع ناساز داده ایم با لذت غمت که دو عالم در آن گمست غم های رفته را همه آواز داده ایم تا از کدام پرده برآید نوای ما گوشی به نغمه ریزی این ساز داده ایم فیاض حشر مرده دلانست هر نفس تا ما به نطق رخصت اعجاز داده ایم