Edebiyat Yolunda Dostlara Selam

H Hikmet Metin Çavdar Hikmet Metin Çavdar
0 Altın Yaprak
Eskiden birbirimizi yazdıklarımızdan tanırdık. Birinin yazısına bakardık, Bugün bunun canı sıkkın, derdik. Öteki bir iki satır bırakırdı, kimseye anlatmadığı bir şeyi sanki bize anlatmış gibi... Sonra günler değişti. Hepimizin kapısını başka telaşlar çaldı. Kimi işine gücüne düştü, kimi başka şehirlere gitti, kimi sustu. Bazılarının adını uzun zamandır bir yerde görmüyorum. Ama ne garip... Bir insanı yıllarca görmeyince onu unutacağını sanıyorsun; sonra bir akşam bir kelime çıkıyor karşına ve o insan hiç beklemediğin yerden gelip oturuyor yanına. Bazen eski bir yazı oluyor bu, bazen bir isim, bazen de yıllar önce söylenmiş önemsiz sandığın bir cümle. Hatırlıyorsun. Bak, bunu o söylemişti, diyorsun. Ve gülümsüyorsun. Bizim zamanımızda birbirimizin yazılarını beklerdik. Yeni bir şey koyan olunca haberimiz olurdu. Okurduk, yorum yazardık, bazen beğenmez, söylerdik. Ama yine de okurduk. Çünkü orada yalnızca yazı yoktu; karşımızda bir insan vardı. Birinin sevincini, ötekinin kırgınlığını, bir başkasının memleket özlemini satır aralarından öğrenirdik. Kimiyle hiç aynı masaya oturmadık. Kiminin sesini bile duymadık. Yine de dost bildik. Şimdi düşününce bunun nasıl olduğunu hâlâ tam anlayamıyorum. Demek ki insan her zaman yüz yüze tanımıyor birbirini. Bazen birkaç cümle yetiyor. Aradan yıllar geçti. Saçımıza ak düştü, hayatın hesabı çoğaldı. Eskisi kadar uzun oturup konuşamıyoruz. Kimimizin cebinde telefon numaraları bile kalmamıştır artık. Fakat ben eski isimleri bir yerlerde görünce içimden hâlâ aynı şey geçiyor: İnşallah iyidir. Başka bir şey istemiyorum. İşi rast gitsin. Evinde huzuru olsun. Canı sıkıldığında yanında bir sandalye bulunsun. Hepsi bu. Sevgili eski dostlar... Bu satırlar özellikle size. Bir zamanlar aynı sayfalarda buluştuğumuz, birbirimizin yazılarına uğradığımız, bazen iki kelimeyle sevindiğimiz, bazen bir cümle yüzünden uzun uzun düşündüğümüz insanlara... Kim bilir şimdi neredesiniz? Kiminiz emekli olmuştur, kiminiz hâlâ koşturuyordur. Kiminizin masasında kitaplar duruyordur. Kiminiz belki çoktan kalemi bırakmıştır. Hiç önemli değil. Yeter ki iyi olun. Bir gün karşılaşırsak oturup konuşuruz. Hatırlıyor musun? diye başlarız söze. Sonrası gelir zaten. Hatırlamadığımız yerlerde birbirimize yardım ederiz. Belki çok güleriz. Belki bazı şeylere şaşırırız. Belki de Ne çabuk geçmiş yıllar, deriz. Sonra çaylarımız gelir. İşte o kadar. Ne büyük sözlere gerek var ne de geçmişi olduğundan güzel göstermeye. Yaşandı. Güzeliyle, kırığıyla, yanlış anlaşılmasıyla, küçük sevinçleriyle... Ve bize birbirimizi bıraktı. Ben bugün o eski günlere bir selam göndermek istedim. Adını tek tek yazamadığım ama hatırladığım herkese... Nerede olursanız olun, hangi hayatın içinde yaşarsanız yaşayın, gönlünüz rahat olsun. Buralarda sizi hatırlayan birileri hâlâ var. Belki yollarımız yeniden kesişir. Kesişmezse de canınız sağ olsun. İnsan bazen birini görmek için değil, iyi olduğunu bilmek için hatırlar. Benimki de öyle. Size uzaklardan sade bir selam gönderiyorum. Eski dostlar, iyi ki bir zamanlar vardınız. İyi ki yollarımız kesişti.

Sakarya ·

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.