Edebiyat Yolunda Dostlara Selam
H
0
Altın Yaprak
Eskiden birbirimizi
yazdıklarımızdan tanırdık.
Birinin yazısına bakardık,
Bugün bunun canı sıkkın, derdik.
Öteki bir iki satır bırakırdı,
kimseye anlatmadığı bir şeyi
sanki bize anlatmış gibi...
Sonra günler değişti.
Hepimizin kapısını
başka telaşlar çaldı.
Kimi işine gücüne düştü,
kimi başka şehirlere gitti,
kimi sustu.
Bazılarının adını
uzun zamandır bir yerde görmüyorum.
Ama ne garip...
Bir insanı yıllarca görmeyince
onu unutacağını sanıyorsun;
sonra bir akşam
bir kelime çıkıyor karşına
ve o insan
hiç beklemediğin yerden
gelip oturuyor yanına.
Bazen eski bir yazı oluyor bu,
bazen bir isim,
bazen de yıllar önce söylenmiş
önemsiz sandığın bir cümle.
Hatırlıyorsun.
Bak, bunu o söylemişti, diyorsun.
Ve gülümsüyorsun.
Bizim zamanımızda
birbirimizin yazılarını beklerdik.
Yeni bir şey koyan olunca
haberimiz olurdu.
Okurduk, yorum yazardık,
bazen beğenmez, söylerdik.
Ama yine de okurduk.
Çünkü orada yalnızca yazı yoktu;
karşımızda bir insan vardı.
Birinin sevincini,
ötekinin kırgınlığını,
bir başkasının memleket özlemini
satır aralarından öğrenirdik.
Kimiyle hiç aynı masaya oturmadık.
Kiminin sesini bile duymadık.
Yine de dost bildik.
Şimdi düşününce
bunun nasıl olduğunu hâlâ tam anlayamıyorum.
Demek ki insan
her zaman yüz yüze tanımıyor birbirini.
Bazen birkaç cümle yetiyor.
Aradan yıllar geçti.
Saçımıza ak düştü,
hayatın hesabı çoğaldı.
Eskisi kadar uzun oturup konuşamıyoruz.
Kimimizin cebinde
telefon numaraları bile kalmamıştır artık.
Fakat ben eski isimleri
bir yerlerde görünce
içimden hâlâ aynı şey geçiyor:
İnşallah iyidir.
Başka bir şey istemiyorum.
İşi rast gitsin.
Evinde huzuru olsun.
Canı sıkıldığında
yanında bir sandalye bulunsun.
Hepsi bu.
Sevgili eski dostlar...
Bu satırlar
özellikle size.
Bir zamanlar aynı sayfalarda buluştuğumuz,
birbirimizin yazılarına uğradığımız,
bazen iki kelimeyle sevindiğimiz,
bazen bir cümle yüzünden
uzun uzun düşündüğümüz insanlara...
Kim bilir şimdi neredesiniz?
Kiminiz emekli olmuştur,
kiminiz hâlâ koşturuyordur.
Kiminizin masasında
kitaplar duruyordur.
Kiminiz belki çoktan
kalemi bırakmıştır.
Hiç önemli değil.
Yeter ki iyi olun.
Bir gün karşılaşırsak
oturup konuşuruz.
Hatırlıyor musun? diye başlarız söze.
Sonrası gelir zaten.
Hatırlamadığımız yerlerde
birbirimize yardım ederiz.
Belki çok güleriz.
Belki bazı şeylere şaşırırız.
Belki de
Ne çabuk geçmiş yıllar, deriz.
Sonra çaylarımız gelir.
İşte o kadar.
Ne büyük sözlere gerek var
ne de geçmişi olduğundan güzel göstermeye.
Yaşandı.
Güzeliyle, kırığıyla,
yanlış anlaşılmasıyla,
küçük sevinçleriyle...
Ve bize
birbirimizi bıraktı.
Ben bugün
o eski günlere bir selam göndermek istedim.
Adını tek tek yazamadığım
ama hatırladığım herkese...
Nerede olursanız olun,
hangi hayatın içinde yaşarsanız yaşayın,
gönlünüz rahat olsun.
Buralarda sizi hatırlayan
birileri hâlâ var.
Belki yollarımız yeniden kesişir.
Kesişmezse de
canınız sağ olsun.
İnsan bazen
birini görmek için değil,
iyi olduğunu bilmek için
hatırlar.
Benimki de öyle.
Size uzaklardan
sade bir selam gönderiyorum.
Eski dostlar,
iyi ki bir zamanlar vardınız.
İyi ki yollarımız kesişti.
Sakarya ·
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş